بهرام افشاری:با دقت و وسواس نقش‌ها را انتخاب می‌کنم

احمد محمد اسماعیلی

دنیای تصویرآنلاین- درخشش بهرام افشاری در تئاتر با ایفای نقش در نمایش هایی نظیر «رابینسون کروزئه» ، «جوجه تیغی» و  «پاییز» آغاز شد و در ادامه در سینما و تلویزیون با حضور در سریال و فیلم هایی نظیر «لانتوری» ، «کارگر ساده نیازمندیم» ، «پایتخت» و «علی البدل» ادامه یافت . افشاری در جنس بازیش  می‌تواند توامان نقش قهرمان و ضد قهرمان را  بازی کند . او در دوران فعالیت بازیگریش  در آثاری نظیر :« مرگ فروشنده» ، «جن گیر» ، «دن کامیلون» ، «رومولوس کبیر» ، «شایعات» و «هیپوفیز» بازی داشته است . سایت دنیای تصویر با او درباره روند دوران بازیگریش گفت وگویی انجام داده است.

 

نمایش «جوجه تیغی» با بازی و کارگردانی شما بارها در تئاتر بازتولید شده است. دلیل موفقیت این نمایش چیست؟

نمایش جوجه تیغی یک جور حدیث نفس خیلی از جوان‌های علاقمند به بازیگری است و ساختار مونولوگی دارد و از استقبال مردم خیلی خوشحالم.

 در فیلم رئالیستی «کارگر ساده نیازمندیم» که دو سال قبل اکران شد در نقش  قدم بازی بیرونی و جذابی ارائه کردید؟

بک گراند  شخصیت قدم  به شهرستان برمی گردد.  او در زندگیش کمبودهایی زیادی داشته و برای داشتن زندگی بهتر به تهران می‌‌آید . قدم بنا به محیطی که درآن بزرگ شده تصمیماتی را در زندگیش می‌گیرد و موقعی که برای کار به تهران می‌آید درگیر مسائل و مشکلاتی می شود .امیدوارم توانسته باشم درنوع بازیم ویژگی این شخصیت را طبق فیلم نامه ونظر کارگردان بازی کنم. بازی در «کارگر ساده نیازمندیم»  برایم تجربه خوبی بود و از آن راضی هستم.

 

در «کارگر ساده نیازمندیم»  با بهترین های تئاتر مثل آتیلا پسیانی و سیروس همتی همبازی بودید. این همکاری برایتان چه ویژگی داشت؟

مدتی است که مطرح می شودعرصه برای حضورجوان های مستعد و خلاق تئاتری در بازیگری فراهم است ومن معتقدم بچه های تئاتری با حضور درخشان‌شان خود  را با شایستگی به دنیای بازیگری تصویری درسینما و تلویزیون تحمیل کرده اند ونسل ما با صبر و شکیبایی توانستند خودشان را اثبات کنند. در این میان به احترام به نسل گذشته و تعامل با نسل جوان‌تر پایبند هستم.

آیا یک بازیگر باید در کارش جاه طلب باشد؟

بله ،بازیگر می‌تواند جاه طلبی را با کمال احترام به پارتنر روبه رویش انجام بدهد. من همواره در بازیم در هر نمایشی با مشورت با کارگردان ونقش مقابلم کار می کنم . همیشه آرزو داشتم قبل از اینکه بازیگر خوبی باشم پارتنر خوبی باشم. در مجموع  و به صورت کلی این نکته را باید توجه کنید، من بازیگری هستم که قدم دومتر است و شرایط فیزیکی خاصی دارم و شما اگر ناخودآگاه توی خیابان راه بروید ، یک آدم دومتری را که در میان جمعی راه می رود نگاه می کنید یا یک  فرد معمولی را؟ پاسخ روشن است وحضور این آدم کادر را برهم می ریزد و جلب توجه می‌کند.  طبیعی است من در صحنه هر کاری انجام بدهم زیر ذره بین قرار می گیرم.

در نمایش« پاییز» نقش یک پیرمرد خوش خیال را به شایستگی بازی کردید؟

پیرمرد نمایش« پاییز» شخصیت خاصی داشت و می‌شد خیلی راحت به عنوان یک پیرمرد کنج صحنه بنشیند و اکتی نداشته باشد. . پیرمردی که آلزایمر دارد و  آرام آرام سرش را می چرخاند و من هفتاد دقیقه این راکورد را در صحنه حفظ کردم. من عاشق تجربه کردن نقش های مختلف هستم .اما این رویه کار خیلی سختی است. که به طور مثال دریک نمایش نقش پیرمرد آلزایمری را بازی کنم و در نمایش دیگر یک جوان را . این خوب است  که مخاطب از این رویه خوشش بیاید و به به و چه چه کند، ولی پشت آن تعریف و تمجیدها باید ببینید چه فضایی برای من به وجود آمده.وچه مرارت واسترس هایی را تحمل کرده ام تا بتوانم از پس ایفای نقشم بربیایم.

چند سال قبل در نمایش «رابینسون کروزئه»  نقش این شخصیت نام آشنا را بازی کردید. این شخصیت را چگونه دیدید؟

از نگاهی رابینسون ضد قهرمان است و از زاویه دید دیگری قهرمان. از نظرمن کسی که سی سال در جزیره ای درگیر تنهایی‌اش است  و می‌گوید تنهایی رسالت من است یک قهرمان است  و این تنهایی دغدغه خیلی از آدم ها است. من این موقعیت در نمایش را بسط می‌دهم به فضای امروزجامعه خودمان و  فضای مجازی که آدمها را به تنهایی و انزوا سوق داده است.شاید جزیره ای که رابینسون در آن محصور شده است یک فضای مجازی باشد. اما دراصل حقیقتِ این آدم است.

 

به نظر می رسد در سینما و تلویزیون به گزیده کاری اعتقاد دارید؟

همیشه نسبت به بازی در سینما و تلویزیون حساسیت ودقت داشته ام. اگر می‌خواستم همه پیشنهادات بازیگری در سینما و تلویزیون را قبول می کردم .شاید الان کارنامه کاریم در سینما و تلویزیون طولانی بود و مخاطبان بیشتری من را می شناختند . هیچ وقت دوست نداشته ام بدون علاقه داشتن به نقشی و احساس نزدیکی با آن بازی کنم .همواره دوست دارم تجربه‌های جدیدی در بازیگری و خلق شخصیت متفاوتی را در سینما و تلویزیون تجربه کنم. همه بازیگران دوست دارند کارنامه بازیگریشان پربار ، متنوع و پر از نقش های خوب و جان دار باشد . من از ۱۵ – ۱۶ سالگی بازیگری را در تئاتر تجربه کرده ام و اینک تجربیات زیادی در حوزه بازیگری دارم که فراتر از سن و سالم است . این تجربه بیشتر یک هیجانی را به من می دهد که با توان و پتانسیل بیشتری  بتوانم با دقت به سراغ ایفای نقش بروم و آزمون و خطاهایم را به حداقل برسانم. با توجه به شناختی که از توانایی‌های من کارگردان‌هایی مثل منوچهرهادی در فیلم «کارگر ساده نیازمندیم» و رضا درمشیان در «لانتوری» داشتند ، به من اعتماد کردند و نقش های خوبی را در فیلم هایشان بازی کردم وثمره این اعتماد دوجانبه ماحصل خوبی به همراه داشته است ومخاطب هم با شخصیت هایی که بازی کرده ام ارتباط خوبی برقرار کردند  و این ارتباط خوب باعث می شود سختی های کار بازیگری برایم کم رنگ باشد

بعد از ایفای دو نقش شهری و با ویژگی های ضدقهرمان در «لانتوری» و  «به کارگر ساده نیازمندیم» در سریال «علی البدل» نقش یک روستایی را بازی کردید؟

هم کاراکتر بهرام در «لانتوری» و هم کاراکتر قدم از جامعه طلبکار هستند و بهرام «لانتوری» این قضیه را با خشونت ابراز می‌کند . اما قدم در و  «به کارگر ساده نیازمندیم» ابزاری برای بروز خشونت ندارد و راهش را جور دیگری می رود. در «علی البدل» هم تلاش کردم حضورم متفاوت باشد. بازیگر زمانی می تواند به جایگاه قابل اطمینانی برسد که در ذهن و یاد مردم با نقش هایی که بازی می کند قرار بگیرد. مردم هم شخصیت هرمز را خیلی دوست داشتند

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *