عادل در مسیر مجید وارث

علیرضا مجمع

دنیای تصویرآنلاین-عادت بدی پیدا کرده ایم که «عادت می کنیم». عادت، درد است. نباید عادت کرد به نبودن خیلی­‌ها. بخصوص آنها که خاطره ساخته‌­اند برای ما. عادل را می­‌گویم؛ فردوسی‌­پور.که با او لج کرده‌­اند. مدیرانی که شاید کلاس اول دوم دبستان بودند وقتی ۹۰ عادل شروع شد. البته که چند وقتی است که همین مدیران با او، و برنامه‌­اش -و در واقع ما- لج کرده‌­اند و نه گذاشتند این مدت ۹۰ داشته باشد، چون میثاقی با برنامه اش روی آنتن بود، نه فوتبال دادند که گزارش کند. ما استاد ضایع کردن سرمایه ­هایمان هستیم. به راحتی می­‌توانیم سرمایه ۲۰ ساله­‌مان را در آنی به باد دهیم. این ربطی به عادل ندارد. کلا اینجوری­ ایم. شنیده­‌اید که مثلا مرد عیالواری یک خانه نقلی داشت فروخت که بزرگ­ترش را بخرد، دیگر نتوانست و اجاره نشین شد تا آخر عمرش. حکایت این روزهای عادل و تلویزیون است. روی یک سرمایه بی نظیر خوابیده‌­اند و نمی‌­دانند از او چطور استفاده کنند. عادل فردوسی­ پور اگر می­‌خواست برود در جایی که بتواند اثر گذار باشد، به راحتی بارش را می‌­بست. پس نگاه مدیری که دست کم تا سوم راهنمایی از او کوچک تر است باعث می شود در مهم ترین جام فوتبالی آسیا او خانه نشین شود و به غیر از یک بازی کاملا عامدانه محوش کنند. عادل میراث کسانی را با خود دارد که در همین تلویزیون به راحتی آب خوردن محو شدند. نمونه بارزش استادی در عالم گزارشگری فوتبال است که در سال های ابتدایی دهه شصت طبق شنیده ها فقط به خاطر گفتن یک کلمه-فقط یک کلمه- عذرش را خواستند و او هم رفت استرالیا و درسش را ادامه داد و نسل ما را از شنیدن گزارش­‌هایش محروم کرد؛ مجید وارث را می­‌گویم که با صدای مردانه خش­ دارش و تحلیل­‌های فی‌­البداهه‌­اش در مسیر بازی، لذت دیدن فوتبال را برای ما چند برابر می‌‌­کرد، اما حیف که رفت و حیف که ما عادت کردیم به نبودنش. عادل دارد مسیر وارث را می­رود. وارث نمی­‌خواست سیدنی نشین شود، اما او را تاراندند از پشت میکروفون کنار زمین آزادی. عادل هم نمی­‌خواهد عشقش را فدای منفعت طلبی بعضی ها بکند، اما مدیران احتمالا برایشان خیلی دغدغه مخاطب مهم نیست. چند سال قبل در جلسه ای با همین مدیران سازمان، وقتی چند روز از گرفتن اولین اسکار تاریخ سینمای ایران توسط اصغر فرهادی گذشته بود، یکی از همین مدیران در پاسخ به سوال خبرنگاران که پرسیدند چرا خبر اسکار فرهادی را بازتاب ندادید، گفت:«مگر اسکار مهم است؟!» این تفکر عادل که هیچ، وارث که هیچ، خود تلویزیون را هم می تواند تعطیل کند و آب از آب تکان نخورد.

مجید وارث

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *