صداهای مجاور؟!

 

 

ترجمه و تألیف رضا حسینی

دنیای تصویرآنلاین – دسترسی خوره‌های سینما به فیلم‌های خارجی‌زبان یا انگلیسی‌زبانی که خارج از نظام هالیوود تولید می‌شوند، هر سال به لطف گسترش فضای مجازی راحت‌تر می‌شود. هالیوود هم این سال‌ها حسابی یک‌شکل و یک‌رنگ شده و مملو از فیلم‌های ابرقهرمانی یا دنباله‌ها و بازسازی‌هایی که بر اساس فیلم‌های معروف تولید می‌شوند. از این رو، سینمای جهان به‌واسطه جذابیت‌های فراوانش کنجکاوی‌برانگیزتر از هر زمان دیگری است. آن‌چه پیش رو دارید، برگرفته از مقاله مفصل نیکلاس بِل است برای سایت «آیون‌سینما» که در آن به انبوه فیلم‌های جذاب سینماگران سراسر جهان در سال ۲۰۱۹ پرداخته شده است. در بخش دوم تعداد بیش‌تری از فیلم‌های مقاله را به شما معرفی خواهیم کرد:

۱- من متهم می‌کنم / J’accuse

فیلم‌ساز جنجالی رومن پولانسکی که با آخرین فیلمش «بر اساس یک داستان حقیقی» (به نویسندگی اولیویه آسایاس) در بخش خارج از مسابقه جشنواره کن ۲۰۱۷ حاضر شد ولی منتقدان به‌سردی با او برخورد کردند، با جدیدترین اثرش «من متهم می‌کنم» سراغ رسوایی سیاسی «ماجرای دریفوس» رفته است تا شاید دوباره شور و هیجانی را به کارنامه‌اش برگرداند. پولانسکی ۸۵ ساله که در ۲۰۰۲ با «پیانیست» نخل طلای کن و اسکار بهترین کارگردانی را برنده شد، در سال ۱۹۶۲ با اولین فیلمش «چاقو در آب» در جشنواره ونیز رقابت کرده بود. «من متهم می‌کنم» ترکیب بازیگران چشمگیری دارد که به طور طبیعی شامل همسر پولانسکی، امانوئل سنیه، هم می‌شود و دوباره توسط مدیر فیلم‌برداری دهه‌های اخیر پولانسکی، پاوئو اِیدلمان گرفته شده است. از ابتدا هم با توجه به زمان‌بندی تولید و شرایط موجود این طور به نظر می‌رسید که ونیز جشنواره مناسب‌تری برای رونمایی از «من متهم می‌کنم» است؛ فیلمی که در هر صورت قرارست در ماه دسامبر روی پرده سینماهای فرانسه برود.

۲- درد و افتخار / Pain and Glory

پدرو آلمودووار به عنوان یکی از تأثیرگذارترین فیلم‌سازان مؤلف سینمای اسپانیا با بیست‌ویکمین فیلمش در بخش رقابتی جشنواره کن حضور دارد و در کنار تمام بازیگران ثابتش، این بار آنتونیو باندراس و پنه‌لوپه کروز را یک بار دیگر در نقش‌های اصلی هدایت کرده است. البته «درد و افتخار» اولین تجربه بازی روسالیا، ستاره پاپ کاتالونیایی را هم رقم زده و در اصل، فیلمی با پروتاگونیست‌های مرد است، درست بر خلاف فیلم قبلی آلمودووار «خولیتا» (۲۰۱۶). آلمودووار که پیش از این، پنج بار برای کسب نخل طلا رقابت کرده بود و جوایز بهترین کارگردان و فیلم‌نامه را به‌ترتیب برای «همه چیز درباره مادرم» (۱۹۹۹) و «بازگشت» (۲۰۰۶) برنده شده، یک بار هم با «آموزش بد» (۲۰۰۴؛ خارج از بخش مسابقه) این رویداد را افتتاح کرده است. فیلم‌نامه که آلمودووار خودش آن را نوشته، درباره کارگردانی است که در سال‌های پایانی حیاتش، نگاهی به زندگی خود می‌اندازد.

 

۳- احمد جوان / The Young Ahmed

ژان‌پیئر و لوک داردن در دو دهه اخیر دو بار موفق به دریافت نخل طلای جشنواره کن شده‌اند که اولی برای «روزتا» (۱۹۹۹) بود و دومی برای «کودک» (۲۰۰۵). این دو برادر امسال با فیلم جدیدشان «احمد جوان» در بخش مسابقه کن حضور دارند و این امکان هم وجود دارد که برای سومین بار بتوانند جایزه برتر این رویداد سینمایی برتر جهان را کسب کنند؛ به‌خصوص از این بابت که این فیلم‌سازان بلژیکی، بحث‌انگیزترین فیلم کارنامه‌شان را ساخته‌اند و البته نباید فراموش کرد که آن‌ها تقریباً هیچ‌گاه کن را دست خالی ترک نکرده‌اند. به عبارت دیگر، «دختر ناشناس» (۲۰۱۶) تنها فیلم داردن‌هاست که بدون جایزه از کن بیرون آمد. یازدهمین فیلم بلند آن‌ها، داستانی معاصرست درباره یک نوجوان بلژیکی که نقشه قتل معلم خود را می‌کشد که برداشت افراطی‌ای از کتاب مقدس مسلمانان، قرآن، کرده است. به‌خوبی می‌دانیم که دنیای ما همین حالا هم به‌شدت تحت تأثیر گرایش‌های ضداسلام است، اما این طور که به نظر می‌رسد، ویژگی اصلی فیلم‌نامه برادران داردن، طرح موضوع و دعوت به یک گفت‌وگوی مدرن است.

 

۴- در باب بی‌پایانی / About Endlessness

فیلم‌ساز سوئدی روی آندرشون، که سه‌گانه تحسین‌شده «زندگی» را در کارنامه دارد (و چهارده سال زمان برد تا آن را کامل کند)، با اثر جدیدش سراغ «هزارویک شب» رفته است. او با نخستین فیلمش «قصه عشق سوئدی» (۱۹۷۰) در برلین رقابت کرد ولی تا سومین فیلمش «ترانه‌هایی از طبقه دوم» (۲۰۰۰) زمان برد تا جایزه هیأت داوران جشنواره کن را برنده شود و جایگاهش به عنوان فیلم‌سازی مؤلف را تثبیت کند. اثر قبلی آندرشون «کبوتری برای تأمل در باب هستی روی شاخه‌ای نشست» (۲۰۱۴) شیر طلایی جشنواره ونیز را برنده شد. با توجه به تاریخ نمایش عمومی «در باب بی‌پایانی» در تابستان ۲۰۱۹ پیش‌بینی می‌شد که آندرشون پس از نزدیک به دو دهه، دوباره با فیلمش به کن برود ولی این اتفاق روی نداد.

 

۵- بِنِدِتا / Benedetta

پل ورهوفن فیلم‌ساز مؤلف هلندی در سال ۲۰۱۶ با اولین فیلم فرانسوی زبان خود با عنوان «او» بازگشتی بزرگ را تجربه کرد و پس از تحسین در جشنواره کن، جوایز بهترین فیلم خارجی‌زبان گلدن گلوب و بهترین فیلم خارجی‌زبان منتخب منتقدان را برنده شد (ستاره فیلم ایزابل هوپر هم علاوه بر گلدن گلوب بازیگری، نامزد جایزه اسکار شد). موفقیت «او» به ورهوفن اجازه داد تا در اواخر دهه هشتم زندگی‌اش از پروژه‌های آینده‌اش بگوید و پس از ریاست هیأت داوران جشنواره برلین ۲۰۱۶ دست به کار ساخت اثر جدیدش «بندتا» شود که امسال در هشتادسالگی او به نمایش درخواهد آمد. از میان عوامل «او» مثلاً داوید بیرکه فیلم‌نامه‌نویس و ویرژینی اِفیرا بازیگر در این فیلم هم حضور دارند با این تفاوت که افیرا که در «او» نقش مکمل داشت، در «بندتا» نقش اصلی را بازی کرده است و شارلوت رَمپلینگ و لَمبرت ویلسن نقش‌های مکمل را پر کرده‌اند. این فیلم بر اساس کتاب سال ۱۹۸۶ جودیث سی. براون با نام «اعمال بی‌شرمانه» شکل گرفته است و به روایت رسوایی خواهر بندتا کارلینی می‌پردازد که سرراهبه صومعه حضرت مریم بود. ابتدا به نظر می‌رسید ورهوفن برای سومین بار پس از «غریزه اصلی» (۱۹۹۲) و «او» (۲۰۱۶) با این فیلم به کن برود ولی چنین نشد و باید منتظر ماند و دید، آیا امسال هم فیلم‌های مطرح جامانده از کن می‌توانند در ونیز غوغایی به‌پا کنند یا نه.

۶- حقیقت / The Truth

هیروکازو کورئیدا که سال گذشته با «دله‌دزدها» (۲۰۱۸) نخل طلای جشنواره کن را به دست آورد، امسال هم فیلم کنجکاوی‌برانگیز دیگری دارد با نام «حقیقت» با بازی‌های کاترین دِنوو و ژولیت بینوش در نخستین فیلم فرانسوی‌زبان کارنامه‌اش. در واقع این فیلم‌ساز مؤلف و پرکار ژاپنی از زمانی که در سال ۱۹۹۵ با فیلم «مابوروسی» از مستندسازی به فیلم داستانی رو آورد، تا امروز همواره در زمره‌ فیلم‌سازان محبوب در عرصه بین‌المللی قرار داشته و مثلاً پنج بار در کن و دو بار در ونیز رقابت کرده است. اما بجز زوج طلایی دنوو و بینوش، بازیگران مکمل هم چشمگیرند و ایتن هاک و لودیوین سنیه را شامل می‌شوند. اریک گوتی مدیر فیلم‌برداری فرانسوی «خاکستر ناب‌ترین سفید است» (ژانکو جیا، ۲۰۱۸) اولین همکاری‌اش را با کورئیدا تجربه کرده است. بینوش و هاک در نقش زوجی بازی کرده‌اند که به محض انتشار کتاب خاطرات مادر شخصیت بینوش (دنوو در نقش بازیگری به نام فابیئن) به فرانسه برمی‌گردند ولی کتاب حقایقی را برملا می‌کند و مادر و دختر خیلی زود در برابر هم قرار می‌گیرند.

۷- شبگرد / Bacurau

فیلم‌ساز برزیلی کلِبِر مندونسا فیلیو با سومین فیلم بلندش برگشته (که با عنوان انگلیسی Nighthawk هم شناخته می‌شود) و این بار طراح صحنه قبلی‌اش ژولیانو دورنِلیس را به عنوان همکار فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان به کار گرفته است. فیلیو با اولین فیلمش «صداهای مجاور» (۲۰۱۲) به‌سرعت به چهره‌ای بین‌المللی بدل شد و در گام نخست، جایزه فیپرشی جشنواره روتردام را برد. «برج دلو» (۲۰۱۶) در جشنواره کن رقابت کرد و یکی از نقاط عطف کارنامه بازیگرش سونیا براگا را رقم زد؛ ستاره‌ای که در «شبگرد» در مقابل بازیگر محبوب فیلیو یعنی اودو کیئر قرار گرفته است. داستان درباره فیلم‌سازی است که می‌خواهد مستندی در برزیل بسازد و وقتی یک دهکده کوچک، بزرگ خود، دونا کارملیتای ۱۴۴ ساله، را از دست می‌دهد، اتفاق‌های عجیبی میان روستاییانی روی می‌دهد که انگار رازهایی را مخفی کرده‌اند. از آن‌جایی که سعید بن سعیدِ تونسی (که تهیه‌کننده «بِنِدِتا»ی پل ورهوفن هم هست) و میشل مِرکتِ سوییسی در مقام تهیه‌کننده‌های فیلم، چهره‌های سرشناس و بانفوذی هستند، پیش‌بینی می‌شد که فیلم از کن و رقابت برای تصاحب نخل طلا سر درآورد.

۸- سیبری / Siberia

سینمادوستان چند سالی بود که در انتظار جدیدترین اثر داستانی آبل فرارا به‌سر می‌بردند؛ فیلم‌سازی که حالا دوباره مثل سال ۲۰۱۴ با دو اثر داستانی برگشته است. در واقع او از سال ۲۰۱۵ حسابی در تقلای جذب سرمایه برای ساخت «سیبری» بود که اقتباس آزادی از «کتاب سرخِ» کارل یونگ است. این پروژه که حتی کمپین Kickstarter هم برایش به راه افتاد ولی نتیجه نگرفت، در نهایت با حمایت کمپانی ایتالیایی «ویوو فیلم» و کمپانی آلمانی «مِیز پیکچرز» تولید شد. فرارا که پیش از این یک بار در سال ۱۹۹۳ با «ربایندگان جسم» در بخش رقابتی جشنواره کن حضور داشته و پنج بار در جشنواره ونیز برای تصاحب شیر طلایی رقابت کرده (و جایزه ویژه هیأت داوران را برای «ماری» با بازی ژولیت بینوش در ۲۰۰۵ برد)، امسال با «تومازو» در بخش نمایش‌های ویژه جشنواره کن حضور دارد و به احتمال قوی با «سیبری» یک بار دیگر سر از مسابقه اصلی ونیز درمی‌آورد؛ فیلمی که خودش آن را تلفیقی از «ادیسه» و «آلیس در سرزمین عجایب» می‌داند. بازیگر مرد اصلی هر دو فیلم کسی نیست جز بازیگر محبوب و همیشگی فرارا: ویلم دِفو.

 

۹- بچه زامبی / Zombi Child

فیلم‌ساز مؤلف فرانسوی برتران بونِلو پس از کسب جایزه فیپرشی «هفته منتقدان» در جشنواره کن با دومین فیلم بلندش، پایه ثابت بزرگ‌ترین رویداد سینمایی جهان شد. او امسال با هشتمین فیلم بلندش «بچه زامبی» در بخش «دوهفته کارگردانان» کن حضور دارد؛ و این در حالی است که فیلم جنجالی قبلی بونلو با نام «نوکتوراما» (۲۰۱۶) که درباره گروهی از جوانان پاریسی است که از جامعه پیرامون‌شان خسته شده‌اند و یک حمله تروریستی را طراحی می‌کنند، در کن مورد بی‌توجهی قرار گرفت و در جشنواره‌های سن سباستین و تورنتو رقابت کرد (و در نهایت اکران بی‌سروصدایی داشت).

۱۰- شیطان بین پاها / The Devil Between the Legs

امسال مؤلف مکزیکی آرتورو ریپستاین پس از وقفه‌ای سه‌ساله با بیست‌ونهمین فیلم بلندش برمی‌گردد که فیلم‌برداری‌اش از اواسط نوامبر ۲۰۱۸ آغاز شد. تهیه‌کننده فیلم مونیکا لوزانو که «عشق سگی» (الخاندرو گونسالس اینیاریتو، ۲۰۰۰) را در کارنامه دارد، «شیطان بین پاها» را «شخصی‌ترین فیلم ریپستاین» توصیف کرده است. ریپستاین که فعالیت‌های سینمایی‌اش را با دستیاری لوییس بونوئل شروع کرد، تا امروز سه بار با فیلم‌های «جامعه مؤمنان» (۱۹۷۴)، «ملکه شب» (۱۹۹۴) و «کسی برای سرهنگ نامه نمی‌نویسد» (۱۹۹۹) در جشنواره کن رقابت کرده و یک بار هم با «انجیل شگفتی‌ها» (۱۹۹۸) به بخش «نوعی نگاه» رفته است. در هر حال، فیلم‌نامه «شیطان بین پاها» را همکار همیشگی و همسر ریپستاین، پاز آلیسیا گارسیادیئگو نوشته که از سال ۱۹۸۶ با وی کار می‌کند.

۱۱- جزیره برگمان / Bergman Island

میا هانسن لووه، بازیگر، نویسنده و کارگردان فرانسوی، برای هفتمین فیلم بلندش به جزیره مشهور فارو در سوئد و جایی رفته است که اینگمار برگمان در آن‌جا زندگی می‌کرد و فیلم‌نامه‌هایش را می‌نوشت؛ و البته که او هم داستان یک زوج فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی را با ترکیبی از ستارگان بین‌المللی (شامل میا واشیکوفسکا، آندرش دانیلسن لی و ویکی کریپس) روایت کرده است. لووه که با دو فیلم اولش «همه بخشیده شده است» (۲۰۰۷) و «پدر فرزندانم» (۲۰۰۹) در کن خودی نشان داد، با «بدرود عشق اول» (۲۰۱۱) در لوکارنو رقابت کرد و با «آن‌چه در پیش است» (۲۰۱۶) جایزه بهترین کارگردانی جشنواره برلین را به دست آورد. «جزیره برگمان» که تا همین چندوقت پیش مراحل پس‌ازتولید را می‌گذراند، احتمالاً در جشنواره ونیز رقابت می‌کند.

۱۲- شبکه واسپ / Wasp Network

اولیویه آسایاس که هشت سال با میا هانسن لووه زندگی می‌کرد، نه قرارست از سرعت فیلم‌سازی‌اش بکاهد و نه از تنوع ژانری کارنامه‌اش. او در هفدهمین فیلم داستانی خود به سراغ پنج جاسوس کوبایی رفته است که با رضایت دولت آمریکا در یک سازمان تروریستی مستقر در کالیفرنیا کار می‌کنند. آسایاس که از جشنواره کن گذشته روی «شبکه واسپ» کار می‌کند، گروه بازیگری فوق‌العاده‌ای را گرد هم آورده است که شامل پنه‌لوپه کروز، گائل گارسیا برنال، ادگار رامیرز و پدرو پاسکال می‌شود. این فیلم‌ساز مؤلف فرانسوی تا امروز پنج بار برای کسب نخل طلای کن رقابت کرده که آخرین فیلمش «خریدار شخصی» (۲۰۱۶) جایزه بهترین کارگردانی را برایش به همراه آورد. او دو بار هم برای تصاحب شیر طلایی ونیز در سال‌های ۲۰۱۲ (احساس مشترک) و ۲۰۱۸ (غیرداستانی) دورخیز کرده بود و این طور به نظر می‌رسد که «شبکه واسپ» هم دوباره در ونیز روی پرده برود. مگر این‌که مراحل پس‌ازتولیدش طولانی شود و برای جشنواره کن ۲۰۲۰ کنار گذاشته شود.

۱۳- مالم‌کروگ / Malmkrog

اثر جدید کریستی پویو نویسنده و کارگردان مؤلف رومانیایی که بیش‌تر با کمدی سیاه «مرگ آقای لازارِسکو» (۲۰۰۵؛ برنده جایزه نوعی نگاه در جشنواره کن) و کمدی درام «سیرانوادا» (۲۰۱۶؛ برنده جوایز بهترین فیلم و کارگردان از جشنواره شیکاگو) شناخته می‌شود، اقتباس آزادی است از کتاب «جنگ، پیشرفت و پایان تاریخ: سه گفت‌وگو شامل داستان کوتاهی از ضدمسیح» اثر ولادیمیر سولویوف. پویو که معمولاً به عنوان پدرخوانده موج نوی سینمای رومانی به او اشاره می‌شود، با پنجمین فیلمش انتظار می‌رفت در جشنواره کن حاضر شود، اتفاقی که برای چهار فیلم داستانی قبلی‌اش روی داده بود. اما حالا باید منتظر ماند و دید کدام جشنواره پذیرای اولین نمایش جهانی «مالم‌کروگ» خواهد شد.

۱۴- انگل / Parasite

بونگ جون‌هو برای هفتمین فیلم بلندش به کره جنوبی بازگشت و چهارمین همکاری‌اش را با سونگ کانگ‌هو بازیگر تجربه کرد. جون‌هو به لطف موفقیت دومین فیلمش «خاطرات قتل» (۲۰۰۳) و فیلم هیولایی «میزبان» (۲۰۰۶) که در بخش «دوهفته کارگردانان» کن به نمایش درآمد، در دهه اول هزاره جدید به یکی از مهم‌ترین کارگردانان سینمای کره بدل شد. او پس از آن با «توکیو!» (۲۰۰۸؛ که سه فیلم کوتاه جون‌هو، لئوس کاراکس و میشل گوندری را در بر دارد) و آخرین فیلم کره‌ای خود «مادر» (۲۰۰۹) هم دوباره به کن برگشت و در بخش «نوعی نگاه» دیده شد. او پس از دو فیلم انگلیسی‌زبانش «اسنوپیئرسر» (۲۰۱۴؛ که جشنواره لس‌آنجلس را افتتاح کرد) و «اوکجا» (۲۰۱۷؛ که در میان بحث‌های گسترده میان فرانسوی‌ها و نتفلیکس در بخش رقابت اصلی کن به نمایش درآمد) با «انگل» یک بار دیگر به رقابت اصلی کن برگشته است.

۱۵- اوه، مرسی! / Oh Mercy

دیگر نویسنده و کارگردان فرانسوی ارنو دپلشن است که امسال با اثر جدیدش به جشنواره کن برگشته و برای کسب نخل طلا رقابت می‌کند. «اوه، مرسی» درامی جنایی و شخصیت‌محور است که بر اساس یک داستان حقیقی از زادگاه فیلم‌ساز در سال ۲۰۰۲ شکل گرفته است. دپلشن که یکی از محبوب‌ترین فیلم‌سازان فرانسوی معاصر است، پیش از این پنج بار برای تصاحب نخل طلای کن رقابت کرده، یک بار در بخش «نوعی نگاه» حضور داشته و سال ۲۰۱۵ نمایش بحث‌انگیز «روزهای طلایی من» را پشت سر گذاشت که در نهایت جایزه سزار بهترین کارگردانی را برایش به ارمغان آورد. دو سال پیش هم «ارواح اسماعیل» جشنواره کن را افتتاح کرد. اما دهمین فیلم بلند دپلشن، هم تجربه ژانری جدیدی است و هم نخستین فیلم داستانی او که متیو آمالریک در آن بازی ندارد.

منبع اصلی: آیون‌سینما

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *