زنان بازیگر و بازی های استاندارد/نگاهی به نامزدهای بهترین بازیگر زن جشن حافظ

 

محمد جلیلوند

دنیای تصویرآنلاین-وقتی به فهرست بازیگران زن سینمای ایران در یک سال اخیر نگاه می کنیم،به تعداد زیادی از بازی‌های باکیفیت و استاندارد برمی خوریم که گاه یک فیلم را نجات داده و تاثیراتی هم روی گیشه آن داشته است.حال نگاهی گذرا به کار هفت بازیگر زن منتخب جشن سینمایی حافظ از فهرست دوازده تایی آن می‌اندازیم.

ماهور الوند: «هت‌تریک»

یکی از چهره های مستعد بازیگری سینمای ایران در سال‌های اخیر که به مرور نقش های مهم‌تری گرفته و بازی های بهتری هم به نمایش گذاشته است.او که نوروز امسال «تختی» ساخته بهرام توکلی را روی اکران داشت،برای فیلم «هت تریک» ساخته رامتین لوافی نامزد شده است.یک ملودرام تلخ با پرسش‌های جدی در حوزه اخلاق که شخصیت های محدود آن نقشی کلیدی در پیشبرد داستان دارند.الوند در این فیلم دختر جوان شهرستانی است که برای اولین بار در عمرش به یک مهمانی آنچنانی دعوت شده و پس از آشنایی با مرد جوان صاحب آموزشگاه موسیقی می خواهد که راز بزرگ خود را از او مخفی کند.شکنندگی چهره ماهور الوند وقتی در کنار لایه های درونی خلق شده برای این شخصیت قرار می گیرد،نتیجه نهایی درخشانی را رقم می زند.به گونه ای که تماشاگر تا مدتی این شخصیت را از یاد نبرده و به سرنوشت محتوم اش فکر می کند.

ساره بیات: «اتاق تاریک»

ساره بیات از آن دسته بازیگرهایی است که پس از ایفای نقش در یک فیلم مهم و تاثیرگذار تا مدت زیادی از آن نقش بیرون نیامده و رگه های پررنگی از آن را تا مدتها با خود در نقش های دیگر حمل می کند. «اتاق تاریک» ساخته روح الله حجازی فیلمی است که بیات را از نقشش در« جدایی نادر از سیمین» جدا کرده و او را به یکی از نقاط قوت خود بدل کرده است.زنی مترجم و اهل قلم در آستانه میانسالی که همسری چند سال کوچک تر از خودش داشته و دچار وسواس فکری و تلاطم درونی است.به همین خاطر هم رابطه سرد و نه چندان دوستانه ای با پسر خردسالش داشته و به وجود آمدن یک بحران برای پسر،او را به مرز فروپاشی کامل عصبی می رساند.ساره بیات در ایفای این نقش جز در لحظاتی که لازم بوده،به درستی از کنش های بیرونی غلیظ امتناع کرده و باورپذیری مناسبی به آن تزریق کرده است.

شبنم مقدمی: «خجالت نکش»

یکی از بهترین بازیگران یک دهه اخیر سینمای ایران که طیف زیادی از نقش ها را ایفا کرده و عموما هم تماشاگر نسبت به او سمپاتی دارد،شبنم مقدمی است.بازیگر پرکار یکی دو سال اخیر که برخلاف سال های گذشته به سمت سینمای کمدی آمده و اتفاقا هم استعداد خوبی در آن نشان داده است.رضا مقصودی در نخستین ساخته سینمایی اش برای ایفای نقش زن میانسال روستایی که سال ها پس از تولد آخرین فرزندش بار دیگر باردار شده،ظاهر شده و بازی اش هم با وجود اغراق های گاه بیش از اندازه اش یکی از نقاط قوت فیلم به حساب می آید.البته در این بین نباید از حضور احمد مهرانفر هم در نقش مقابل او به سادگی گذشت که در اجرای شوخی ها موفق ظاهر شده و زمان بندی مناسبی نیز در این بخش دارد.

پریناز ایزدیار: «متری شیش و نیم»

سعید روستایی و نخستین کار سینمایی اش «ابد و یک روز» ،سکوی پرتاب فوق العاده ای برای بازیگران آن به ویژه نوید محمدزاده و پریناز ایزدیار بود.به خصوص برای ایزدیار که نقش محوری فیلم را به عهده داشته و بازی درخشانش کاملا به چشم تماشاگرانش آمد.او پس از این حضور درخشان،ریسک کرده و در «متری شیش و نیم» در نقشی کاملا کوتاه ظاهر شده که بیش از هر چیز نشان از هوش بالایش دارد.نقش نامزد ضد قهرمان فیلم(ناصر خاکسار)که ثروت ناصر زندگی اش را دگرگون کرده و حال در نقطه ای سرشار از تنش و نگرانی روی صندلی بازجویی اداره آگاهی قرار گرفته است.بازی ایزدیار هم در این نقش به درستی دور از اغراق و غلو بوده و به همین خاطر هم گوشه ای از ذهن تماشاگران «متری شیش و نیم» را اشغال می کند.چرا که خلاف انتظارشان عمل کرده و شخصیتی به ظاهر ساده اما لایه لایه را خلق کرده است.

هانیه توسلی: «کلمبوس»

یکی از راحت ترین و در عین حال سخت ترین کارها برای یک بازیگر،حضور در تیپ ها و نقش های کلیشه شده است.از یک طرف آسان چرا که نمونه های مشابه انبوه داشته و از طرف دیگر سخت چرا که تماشاگر بازی او را با نمونه های موفق پیشین مقایسه می کند.هانیه توسلی هم در کلمبوس در یک چنین وضعیتی قرار داشته و نقشی را بازی کرده که تماشاگر نمونه هایی از این را در فایل های ذهنی خود دارد.نقش یک دختر امروزی که آرزوهای دور و دراز داشته و در مسیر کلاهبرداری های نامزدش هم با او همراهی می کند تا به زندگی مورد نظر خود برسد.بازی کاملا بیرونی توسلی در این فیلم شیرین از آب درآمده و مخاطب نسبت به آن واکنش خوبی دارد.

ژاله صامتی: «در وجه حامل»

صامتی یکی از شاخص ترین بازیگران نقش های مکمل سینمای ایران است که در بسیاری مواقع مخاطب خود را کاملا شگفت زده می کند.او بدون شک ستاره بی چون و چرای ملودرام جامعه محور در «وجه حامل»

است که تماشاگر را تا آخر به دنبال خود می کشاند.مهمترین خصیصه صامتی در بازیگری،پتانسیل موجود در بازی اش برای ایجاد حداکثری همذات پنداری در تماشاگر است که در این فیلم هم کارکرد خود را داشته است.زنی تنها با شوهری که به دلیلی نامعلوم فلج شده و پول زیادی را هم از دست داده و حال باید با مشکلات ریز و درشت پیش رو مواجه شود.صامتی در باوراندن این شخصیت چنان موفق ظاهر شده که تماشاگر را در بیم و امید نسبت به سرنوشت خود قرار داده و همراه خود می کند که این بزرگ ترین امتیاز در وجه حامل به حساب می آید.

سارا بهرامی:دارکوب

ایفای نقش هایی با گریم های سنگین به گونه ای که تماشاگر برای شناختن بازیگر نیاز به فکر و تامل داشته باشد،کار پرریسک اما جذابی برای یک بازیگر به حساب می آید.به خصوص بازیگران زن که عموما علاقه ای به ایفای نقش های اینچنینی نداشته و فروپاشی و به هم ریختگی صورتشان را تحمل نمی کنند.سارا بهرامی با هوشمندی تمام نقش ایفای نقش مهسا در «دارکوب» را پذیرفته و زیربار گریم سنگینی رفته که خیلی ها به درستی نیمی از سیمرغ بلورین جشنواره فجر بهرامی را متعلق به آن دانسته اند.مهسا زن معتادی است که به مرحله از هم گسیختگی جسم و روح رسیده اما در همین حال می خواهد دختر خردسالش را ببیند.بهرامی برای خلق شخصیت مهسا،ابتدا وجه بیرونی اش را ساخته که شباهت های زیادی به معتادان واقعی از جنس مخدرهای صنعتی دارد.پروتز کار گذاشته شده روی دندان های خود بهرامی هم به کمک او آمده و صدا و لحن مورد نظرش را ساخته است.اما وجوه درونی نقش همان چیزی است که می توانست کاراکتر مهسا را به یکی از مهم ترین شخصیت های زن سینمای بعد انقلاب تبدیل کند اما این اتفاق در بخش فیلمنامه رخ نداده و بازی درخشان بهرامی هم تنها به باوراندن وجوه بیرونی آن کمک کرده است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *