نگاهی کوتاه /بررسی اجمالی چند فیلم از جشنواره ونیز

دنیای تصویرآنلاین-در میان فیلم‌های بخش مسابقه دو فیلم «به سوی ستارگان» ساخته جیمز گری  و «داستان ازدواج» ساخته نوآ بامباک بیشترین امتیاز را تا روز چهارم در میان منتقدان انگلیسی زبان گرفته‌اند. فیلم رومن پولانسکی را اروپایی ها پسندیدند . واکنش منتقدان انگلیسی به «یک افسر و یک جاسوس» ساخته رومن پولانسکی  متوسط بود اما منتقدان اروپایی فیلم را ستایش کردند و در جدولی که یک روزنامه ایتالیایی از نظر منتقدان منتشر کرده است. بیشترین ستاره را به فیلم رومن پولانسکی داده اند. منتقدان مجله پوزیتیف و روزنامه لوموند چاپ فرانسه نیز بیشترین امتیاز را به فیلم پولانسکی در بخش مسابقه داده اند. «سیبرگ» فیلم جذاب دیگری بود که خارج از بخش مسابقه به نمایش درآمد و به دلیل داستانش که به برشی از زندگی جین سیبرگ می‌پردازد،بسیاری از علاقمندان جین سیبرگ و کریستن استوارت(بازیگر نقش جین سیبرگ) در انتظار تماشای این فیلم بودند.اما این فیلم با واکنش نسبی منتقدان روبه رو شد. در ادامه بخش‌های از نقد منتقدان را به تعدادی از فیلم‌های به نمایش درآمده در جشنواره ونیز می‌خوانید.

 

 

منتقد ورایتی:«داستان ازدواج» درباره تجارت طلاق است!

اوون گلایبرمن منتقد ورایتی درنقدی که درباره «داستان ازدواج » نوشته چنین ابراز نظر می‌کند.:«داستان ازدواج» ساخته نوا بامباک درامی درباره طلاق است و زمانی که فیلم تمام می‌شود شاید احساس کنید  با زندگی قهرمانان داستان آشنا هستید همانگونه که زندگی خود را می‌شناسید. «داستان ازدواج» صرفا داستان فروپاشی یک زندگی مشترک، دوران پس از جدایی نیست. فیلمی درباره طلاق، پروسه طلاق، معنای آن و تبعات بزرگتری است که دارد. تلویزیون هرازچندگاهی به این موضوع می پردازد(مانند مجموعه دروغ‌های کوچک بزرگ) . اما اگر برای شما پرسش پیش آمده  آخرین بار چه فیلم سینمایی دیدید که به موضوع جدایی می‌پرداخت، باید به چهل سال پیش به دوران فیلم‌های «کریمر علیه کریمر»، «صحنه هایی از یک ازدواج»، «به ماه شلیک کن» برگردید. «داستان ازدواج» معیار جدیدی به آن فیلم‌ها اضافه میٌ کند. با وجودی که خیلی چیزها تغییر کرده است . در آن دوران طلاق امری عادی بود. «داستان ازدواج» اولین فیلمی است که به مجتمع تجاری طلاق (کنایه از کار پرسود وکلای حقوقی در آمریکا) می‌پردازد.

 

 

منتقد ورایتی: تلاش ناموفق ماریو مارتونه

جی وایسبرگ منتقد ورایتی درباره آخرین فیلم ماریو مارتونه که در بخش مسابقه به نمایش درآمد چنین واکنش نشان می‌دهد: ادواردو دی فیلیپو نمایشنامه نویس ایتالیایی به سختی نامی شناخته شده خارج از مرزهای این کشور است اما او یکی از مهم‌ترین نمایشنامه نویسان خلاق قرن بیستم کشور ایتالیا است که  برای دو اقتباس سینمایی از  نمایشنامه‌هایش «ازدواج به سبک ایتالیایی» و «ارواح به سبک طلایی» مشهور است. در ایتالیا فیلیپو بخاطر ثبت روح زندگی مردم ناپل به واسطه آمیختن منحصر بفرد کمدی و درام و ترسیم آن با رئالیسم و سوررئالیسم  و پیوندش با سبک کمدیا دلآرته شهرت دارد.   ترجمه نمایشنامه های فیلیپو که در گویش غنی هستند به زبان های دیگر و فرهنگ‌های دیگر سخت است. تصمیم ماریو مارتونه برای حفظ اقتباس صحنه ایی از اجرای سال ۲۰۱۷ خود از « شهردار ریونه سانیتا/ THE MAYOR OF RIONE SANITÀ » مسلما  تازه واردان به دنیای ادواردو دی فیلیپو  را به هیجان نخواهد آورد. همینطور بسیاری از مردم ایتالیا را.

 

منتقد ایندی وایر:«کاندیدای ایده‌آل»شجاع و ساده

دیوید الریش منتقد ارشد ایندی وایر درباره «کاندیدای ایده‌آل/ The Perfect Candidate» ساخته هیفا المنصور-فیلمساز عربستانی- می‌نویسد:«کاندیدای ایده‌آل عربستان سعودی معاصر را کشوری به تصویر می‌کشد که قوانین جلوتر از قلب‌ها تغییر می‌کند وپیشرفت خیلی پیشتر از آنکه وارد خیابان‌های کشور شود راه خود را به مطبوعات باز می‌کند.فیلم همانند قهرمان زن داستان شجاع و ساده است،فیلمی که با مهربانی واقعیت امروز و فردای بهتر را بهم می‌دوزد. کاندیدای ایده‌آل در تمام لحظات فریبنده نیست نباید هم باشد.در نهایت کاندیدای ایده‌آل فردی است که بتواند  به پیروزی برسد.»

 

نظر منتقد ایندیپندنت درباره «به سوی ستارگان»: «اینک آخرالزمان» فضایی!

جفری مکنب منتقد ارشد ایندیپندنت درباره «به سوی ستارگان/Ad Astra» ساخته جیمز گری می‌نویسد:«به سوی ستارگان شبیه نسخه فضایی و محزونی از اینک آخرالزمان ساخته فرانسیس فورد کاپولا است.الهام بخش جیمز گری در به سوی ستارگان همانقدر فیلمساز معنا گرای روس آندری تارکوفسکی است که فرانسیس فورد کاپولا یا استنلی کوبریک، فیلم‌های در میان ستارگان ساخته نولان یا جاذبه ساخته آلفونسو کوآرون است.درام واقعی در به سوی ستارگان این نیست که آیا می‌شود از آخرالزمان اجتناب کرد بلکه دراین باره است که آیا شخصیت برد پیت می تواند خودش را با پدرش آشتی دهد و بر سرکوب عاطفی شدید خودش غلبه کند. به عبارت دیگر در اصل به سوی ستارگان یک ملودرام خانوادگی صمیمی است. »

 

منتقد گاردین:«سیبرگ» پر از داستان‌های فرعی

زان بروکس منتقد گاردین درباره فیلم «سیبرگ» ساخته بندیکت اندروز که به برشی از زندگی جین سیبرگ بازیگر آمریکایی اما ستاره فیلم‌های موج نوی  فرانسه می‌پردازد،چنین نظری را ابراز می‌کند:کریستن استوارت بازیگری شگفت‌انگیز است که در فیلم‌های «خریدار شخصی»،«رای زنان» و چند فیلم دیگر استعدادش را نشان داده.او نقش جین سیبرگ را با اراده‌ای عجیب و غریب ایفا می‌کند که به خودی خود ستودنی است. آنچه نقش‌آفرینی او را ضعیف می‌کند،تعدد داستان‌های فرعی و دیالوگ‌های بی اوج و فرودی است که شاید از داستان‌های مصور مجلات نوجوانانه برداشته شده اند.در سکانس‌های پایانی فیلم جدی و غم‌انگیز می‌شود که احتمالا باید از ابتدای فیلم چنین می بود.

 

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *