«فارست گامپ»، بزرگ‌ترین چالش بازیگری عامر خان

مرسده مقیمی

 

دنیای تصویر آنلاین عامر خان که در ایران به نام امیر خان معروف است بعد از شکست سنگین «آدمکشان هندوستان» مشغول پروژه‌ای شده است که سال‌ها رویای محقق شدن آن را در سر می‌پروراند و مدت‌ها به دنبال خرید کپی‌رایت آن برای بازسازی‌اش در بالیوود بود. او امسال رسما امتیاز بازسازی فیلم مطرح «فارست گامپ» را خرید و در سالروز تولدش اعلام کرد که پروژه آینده‌اش در سال ۲۰۲۰ نسخه هندی «فارست گامپ» با نام «لال سینگ چادها» خواهد بود. عامر خان که سال‌ها از نظر چهره با تام هنکس مقایسه شده و عده‌ای او را تام هنکس هند می‌خوانند، قصد دارد خودش را در ماندگارترین نقشی که تام هنکس ایفا کرده محک بزند و این به خودی خود انتظارها را برای این پروژه بالا می‌برد. از سویی برای نقش اصلی زن این فیلم کارینا کاپور خان انتخاب شده است و اگر تا هنگام فیلمبرداری اتفاق غیرمنتظره‌ای رخ ندهد، سومین همکاری این دو می‌تواند یکی دیگر از جذابیت‌های فیلم تازه عامر خان باشد؛ چرا که در غالب فیلم‌های او زنان نقش چندان پررنگی ندارند و محوریت فیلم با خود اوست. طبعا با قصه‌ای که از «فارست گامپ» می‌دانیم، این‌جا نیز محوریت قصه با کاراکتر مرد است اما کارینا کاپور خان شاید از معدود بازیگران زنی باشد که در همبازی شدن با عامر خان با وجود محوری نبودن نقش‌اش توانسته موثر باشد. در «سه احمق» هرچند ممکن است نقش‌اش در کلیشه‌های عاشقانه چندان خودنمایی نکند اما در «تلاش» بازی کاپور جلوه اصلی فیلم است به طوری که فیلم را بدون او نمی‌توان متصور شد.

بزرگ‌ترین پرسش و البته نگرانی دوست‌داران عامر خان اما این‌جاست که بازسازی آثار هالیوودی محکوم به شکست است و ستاره‌شان به تازگی شکست سنگین «آدمکشان هندوستان» را تجربه کرده که به نوعی بازسازی «دزدان دریایی کارائیب» بوده است.

در هند اما فیلم‌های بسیاری بازسازی می‌شوند و این فقط محدود به سینمای آمریکا و اروپا نیست بلکه حتی فیلم‌های قدیمی بالیوود و یا فیلم‌هایی که متعلق به سینمای جنوب هند است و محبوبیت ویژه‌ای یافته نیز در بالیوود بازسازی می‌شوند و این امری بسیار متدوال است و اصلا به خودی خود محل ایراد نیست. چرا که اقتباس بخشی از سینماست و اقتباس انواع گوناگون دارد. در هر جای جهان وقتی فیلمسازی قصد ساختن اقتباس تام داشته باشد باید به صورت کامل به نسخه اصلی وفادار باشد و در اصطلاح آن را بازسازی کند. فیلم موفق «ستاره‌ای که متولد شد» بازسازی فیلمی آمریکایی به همین نام است و نه تنها از این نظر ایرادی به آن وارد نیست که اتفاقا بسیار تحسین می‌شود یا فیلم موفق «حلقه» بازسازی نسخه‌ای ژاپنی است. در نتیجه بر خلاف گفته عوام بازسازی در سینمای هند ابدا ضعف به شمار نمی‌رود؛ اتفاقا فیلم‌های موفق بسیاری نیز از دل همین بازسازی‌ها بیرون آمده است. نمونه به روزش بازسازی فیلم جنوب هندی «آرجون ردی» است که به دلیل محبوبیت در بالیوود بازسازی شد و به موفقیت بالایی هم رسید یا فیلم «دوقلوها» که پس از بیست سال بازسازی شد و بسیار مورد اقبال قرار گرفت. یا همین بازسازی نسخه قدیمی «ستاره‌ای که متولد شد».

آن‌چه نگرانی‌ها را درباره نسخه هندی «فارست گامپ» افزایش می‌دهد، بیشتر مربوط به درخشان بودن نسخه اصلی است که شاید به نظر برسد هر نسخه مشابهی در قیاس با آن محکوم به شکست خواهد بود. نکته مهم اما این‌جاست که اگر فیلمی به درستی بومی‌سازی شود و بتواند در عین وفاداری به نسخه اصلی نسخه‌ای قابل باور برای مخاطبش باشد، می‌تواند به موفقیت دست یابد و اتفافا عامر خان جزء کسانی است که تجربه بازسازی فیلم‌های موفق و مطرح را داشته و خروجی‌شان نسخه‌های هندی پرطرفدار و جذابی بوده‌اند. یکی از فیلم‌های بسیار موفق و دیدنی عامر خان فیلم «من تنها، تو تنها» ساخته منصور خان است که در آن با مانیشا کویرالا همبازی است. این فیلم که محصول سال ۱۹۹۵ است بازسازی فیلم بی‌همتای «کرامر علیه کرامر» ساخته روبرت بنتون است.

این فیلم گرچه همان داستان نسخه آمریکایی‌اش را دارد اما به خوبی بومی شده و فضای هندی آن کاملا با مخاطب ارتباط برقرار می‌کند، در واقع «من تنها، تو تنها» واقعا نسخه هندی «کرامر علیه کرامر» است؛ کاملا هندی شده و با فیلمنامه‌ای چفت و بست دار که در عین وفاداری به متنی که در واقع دارد از آن اقتباس تام می‌کند، گره‌های فیلم، روابط، موسیقی، اتمسفر و… را هندی کرده و حتی در سکانس‌هایی می‌تواند بیشتر از نسخه اصلی با احساس مخاطب بازی کند! فیلمی مثل «آدمکشان هندوستان» اما اولا که از اساس می‌خواهد شباهتش را به نسخه غربی کتمان کند. ثانیا آن‌قدر درگیر شبیه‌سازی جلوه‌های ویژه فیلم با نسخه اصلی است که به کلی از فیلمنامه جا مانده و به جای هندی شدن تبدیل به فیلمنامه‌ای شده که هم می‌خواهد حس میهن‌پرستانه مخاطبش را تحریک کند هم یاد و خاطر «کاپیتان جک اسپارو» را در ذهن‌اش زنده کند! نتیجه چنین ملغمه‌ای همان شکست سنگین است.

تجربه تلخ «آدمکشان هندوستان» به همراه تجربه‌های پیشین عامر خان در بازسازی‌های هالیوودی می‌تواند کمکی بزرگی برای او و ادوایت چاندان کارگردان تازه‌کارش که فیلم اولش را نیز با عامر خان کار کرده، باشد تا بازسازی «فارست گامپ» به جای یک شکست سنگینِ دیگر، اتفاقی درخشان در کارنامه هنری عامر خان و مجموعه عوامل این فیلم پرانتظار باشد. به ویژه که قصه «فارست گامپ» قابلیت هندی شدن را به خوبی دارد و می‌توان از دل آن یک ملودرام اصیل هندی بیرون کشید. باید منتظر ماند و دید که آیا «لال سینگ چادها» می‌تواند در کنار «من تنها، تو تنها» بایستد؟ اما عامر خان که سال‌ها برای بازی در این نقش رویا بافته قطعا قصد دارد خودش را به تمامی خرج این نقش کند و از این رو این فیلم می‌تواند چالش برانگیزترین فیلم او حتی در تمام طول دوران بازیگری‌اش باشد. بازیگری که می‌خواهد حداقل به خودش ثابت کند فقط چهره‌اش به تام هنکس شباهت ندارد و در بازیگری هم می‌تواند همتای او باشد! این سنگ بسیار بزرگی است که می‌تواند علامت نزدن باشد! اما عامر خان برای زدن‌اش بسیار مصمم و با اراده است و نباید از یاد برد که حدود بیست سال پیش او در نقشی که داستین هافمن بزرگ آن را ایفا کرد کم نیاورد و بازی دلپذیری ارائه کرد. تام هنکس غول بزرگی است اما عامر خان قصد شکست دادن‌اش را ندارد فقط می‌خواهد کنارش بایستد. برای این‌که ببینیم آیا او از پس چنین مهمی برمی‌آید یا نه باید یک سال منتظر بمانیم.

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *