پادگان نولان!

کریستوفر نولان به عنوان یکی از برجستگان فیلمسازی مدرن حساسیت‌های خاص خودش را دارد. به عنوان مثال در صنعتی که در دسترس بودن قانون اول کار به شمار می‌آید، او به عنوان کارگردان و مدیر اجرایی پروژه‌هایش، تلفن همراه و یا حتی ایمیل هم ندارد و بازیگران هم سر صحنه‌اش اجازه استفاده از تکنولوژی‌های این چنینی را ندارند. کسانی که تا به حال با او همکاری کرده اند می‌گویند که نولان تعهد و تمرکز کامل عواملش در سر صحنه را می‌خواهد و از هرگونه حواس‌پرتی بیزار است.

مارک رایلنس بازیگر «دانکرک» در این خصوص می‌گوید:

«او وسواس شدید در واقع‌گرایی و تأکید زیادی بر رئال بودن هرچه بیشتر فیلم‌هایش دارد، به همین دلیل جلوی دوربین از تکنیک‌های قدیمی زیادی استفاده می‌کند. مثلاً موج‌های دریا باید طبیعی باشند، بازیگر باید ساعت‌ها در آن شنا کند و دوام آورد. تلاش او در به حداقل رساندن مراحل فنی پس از فیلم برداری از جمله تکنولوژی سی‌جی‌آی و از این قبیل تکنیک‌ها است. کارهای عجیب دیگری هم انجام می‌دهد، مثلاً دوست ندارد صندلی سر صحنه‌اش باشد یا حتی بطری آب! او خیلی خاص است.»

بری کیوگن از دیگر بازیگران «دانکرک» اضافه می‌کند: «صدای بطری آب، جیرجیر صندلی و تیک‌های دیگری که ممکن است داشته باشید و موجب هرگونه حواس‌پرتی می‌شود مجبورتان می‌کند ساکت روی پاهایتان بایستید!»

به نظر می‌رسد نولان همه را دست به سینه و آماده به خدمت می‌خواهد و هنگام کار شوخی سرش نمی‌شود. اما وقتی محصول کار شما بیگ پروداکشنی مانند «دانکرک» باشد خب چه کسی جرئت سرزنش شما را دارد!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *